ஆல்பிரட் ஹிட்ச்காக் இயக்கத்தில் 1954-ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘ரியர் விண்டோ’ (Rear Window) திரைப்படம், உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு பாடப்புத்தகமாகவே கருதப்படுகிறது. இந்தப் படம் ஒரு புகைப்படக் கலைஞர் தனது அறையின் ஜன்னல் வழியாகப் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களை உற்று நோக்குவதும், அதன் மூலம் ஒரு கொலை மர்மத்தைக் கண்டறிவதுமே படத்தின் மையக்கரு. ஹிட்ச்காக் இதை வெறும் மர்மப் படமாக மட்டும் கையாளாமல், மனிதனின் ஆழ்மனதில் இருக்கும் ‘பிறரை உற்று நோக்கும்’ (Voyeurism) ஆர்வத்தை மிக நுணுக்கமாகப் படம்பிடித்துள்ளார்.
படத்தின் கதைப்படி, நாயகன் எல்.பி. “ஜெஃப்” ஜெஃப்ரீஸ் (ஜேம்ஸ் ஸ்டீவர்ட்), ஒரு விபத்தில் கால் முறிந்ததால் தனது அப்பார்ட்மெண்ட்டில் சக்கர நாற்காலியில் முடங்கிக் கிடக்கிறார். கொளுத்தும் கோடை வெயிலில், தனது நேரத்தைப் போக்க அவர் கையாளும் விதம் தான் படத்தின் தொடக்கம். தனது ஜன்னல் வழியாக எதிரே இருக்கும் அப்பார்ட்மெண்ட்களில் வாழும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை அவர் கவனிக்கத் தொடங்குகிறார். ஒரு தனிமையான பெண், ஒரு இளம் தம்பதி, ஒரு இசையமைப்பாளர் எனப் பலரின் வாழ்க்கையை அவர் ஒரு நாடகம் போலப் பார்க்கிறார்.
திடீரென ஒரு இரவு, லார்ஸ் தோர்வால்ட் (ரேமண்ட் பர்) என்ற அண்டை வீட்டார் தனது மனைவியைக் கொலை செய்திருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் ஜெஃப்பிற்கு எழுகிறது. அந்த வீட்டில் இருந்த அவரது மனைவி திடீரென மாயமாவது ஜெஃப்பின் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஆனால், அவர் முடங்கிக் கிடப்பதால் அவரால் நேரில் சென்று எதையும் விசாரிக்க முடியாது. இந்த இடத்தில் தான் ஜெஃப்பின் காதலி லிசா (கிரேஸ் கெல்லி) மற்றும் அவரது நர்ஸ் ஸ்டெல்லா (தெல்மா ரிட்டர்) ஆகியோர் உதவிக்கு வருகின்றனர்.
ஜெஃப் தனது டெலிஃபோட்டோ லென்ஸ் மூலம் அண்டை வீட்டைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க, லிசா துணிச்சலாக அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்து ஆதாரங்களைத் தேடுகிறார். ஒரு கட்டத்தில் கொலைகாரன் தோர்வால்ட், தன்னை யாரோ கவனிப்பதைக் கண்டுகொள்கிறான். இறுதிக்காட்சியில் கொலைகாரன் ஜெஃப்பின் வீட்டிற்குள் நுழையும் போது ஏற்படும் பதற்றம், ஹிட்ச்காக்கின் சஸ்பென்ஸ் திறமைக்கு ஒரு மாபெரும் சான்று. ஜெஃப் எப்படி அந்த இக்கட்டான சூழலில் இருந்து தப்பிக்கிறான், நீதி எப்படி வெல்கிறது என்பதே விறுவிறுப்பான மீதிக்கதை.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக இந்தப் படம் ஒரு பிரம்மாண்டமான முயற்சி. படத்தின் 31 அப்பார்ட்மெண்ட்கள் கொண்ட முற்றம் முழுவதும் பாராமவுண்ட் ஸ்டுடியோவின் ‘ஸ்டேஜ் 18’-ல் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு செட் ஆகும். இதற்காக ஸ்டுடியோவின் தரையைத் தோண்டி அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டது. அனிருத் போன்ற இன்றைய இசையமைப்பாளர்கள் பின்னணி இசையில் காட்டும் மாயாஜாலத்திற்கு மாறாக, ஹிட்ச்காக் இதில் ‘டைஜெடிக்’ (Diegetic) ஒலிகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளார். அதாவது, தெருவில் ஓடும் வாகனங்கள், பக்கத்து வீட்டில் ஒருவர் வாசிக்கும் பியானோ என அந்தச் சூழலில் இருக்கும் சத்தங்களே படத்திற்கு இசையாக மாறுகிறது.
சுமார் 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், ‘ரியர் விண்டோ’ திரைப்படம் இன்றும் ஒரு புதிய த்ریلலர் படத்தைப் பார்க்கும் உணர்வையே கொடுக்கிறது. மிகக் குறைந்த வளங்களைக் கொண்டு, ஒரு குறுகிய இடத்திற்குள் எப்படி ஒரு உலகத்தரமான காவியத்தைப் படைக்க முடியும் என்பதற்கு இந்தப் படம் ஒரு சிறந்த உதாரணம். நீங்கள் ஒரு தீவிர சினிமா ரசிகர் என்றால், ஹிட்ச்காக்கின் இந்த மேஜிக்கை நிச்சயம் ஒரு முறையாவது அனுபவிக்க வேண்டும். இது வெறும் ஒரு பொழுதுபோக்குத் திரைப்படம் அல்ல, ஒரு சினிமாவை எப்படி எடுக்க வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு முழுமையான பாடம்.
