உலக சினிமா வரலாற்றைத் புரட்டிப் பார்த்தால், சில படங்கள் காலங்களைக் கடந்து இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும். அந்தப் பட்டியலில் முதல் வரிசையில் நிற்பது 1948-இல் வெளியான இத்தாலியத் திரைப்படமான ‘சைக்கிள் தீப்ஸ்’ (Bicycle Thieves). இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய இத்தாலியின் வறுமையையும், ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்வாதாரப் போராட்டத்தையும் இதைவிட யாராலும் இவ்வளவு நேர்த்தியாகவும், வலியுடனும் திரையில் கடத்திவிட முடியாது. இயக்குநர் விட்ரியோ டி சிகா (Vittorio De Sica) உருவாக்கிய இந்தத் திரைக்காவியம், இத்தாலிய ‘நியோரியலிசம்’ (Neorealism) எனப்படும் எதார்த்தவாத சினிமா வகைக்கு ஒரு மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.
இந்தப் படத்தின் கதை மிகவும் எளிமையானது, ஆனால் அது சொல்லும் கருத்தோ மிக ஆழமானது. நீண்ட நாட்களாக வேலையில்லாமல் இருக்கும் அன்டோனியோ ரிச்சி (Antonio Ricci) என்ற ஒரு ஏழைத் தொழிலாளிக்கு, ஒரு வழியாகச் சுவரொட்டி ஒட்டும் வேலை கிடைக்கிறது. ஆனால் அந்த வேலைக்கு ஒரு சைக்கிள் அவசியம். அடகு வைத்த தனது போர்வைகளைத் திருப்பிக் கொடுத்து, அந்தப் பணத்தில் ஒரு பழைய சைக்கிளை மீட்டெடுக்கிறான் அன்டோனியோ. அவனது குடும்பத்தின் மொத்த வாழ்வாதாரமும், அன்றாட உணவும் அந்த ஒரு சைக்கிளை நம்பித்தான் இருக்கிறது. ஆனால் சோகமான விஷயம் என்னவென்றால், வேலையின் முதல் நாளிலேயே அந்தச் சைக்கிள் திருடு போகிறது.
திருடு போன தனது சைக்கிளைத் தேடி அன்டோனியோவும், அவனது சிறு வயது மகன் புருனோவும் ரோம் நகர வீதிகளில் அலைகிறார்கள். இந்தப் பயணம்தான் படத்தின் மீதிக் கதை. அந்தப் பயணம் வெறும் சைக்கிளைத் தேடும் பயணம் மட்டுமல்ல, ஒரு தந்தையின் கௌரவத்தையும், நம்பிக்கையையும் தேடும் பயணமாக மாறுகிறது. ரோம் நகரின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் அவர்கள் தேடும்போது, அந்தச் சமூகத்தின் வறுமையும், மனிதர்களின் அலட்சியமும் பார்வையாளர்களை உலுக்கிவிடும். குறிப்பாக, தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அந்த மௌனமான உரையாடல்கள் படத்தின் உயிர்நாடி என்று சொல்லலாம்.
இந்தத் திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் என்னவென்றால், இதில் நடித்தவர்கள் யாருமே தொழில்முறை நடிகர்கள் அல்ல. அன்டோனியோவாக நடித்த லேம்பெர்டோ மேகியோரானி ஒரு தொழிற்சாலைத் தொழிலாளி. அதேபோல் சிறுவன் புருனோவாக நடித்த என்சோ ஸ்டாயோலாவை இயக்குநர் வீதியில் தற்செயலாகப் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுத்தார். இதனாலேயே படத்தில் அவர்களின் அழுகையும், ஏக்கமும், ஏமாற்றமும் நமக்குப் போலியாகத் தெரிவதில்லை. அவர்கள் அந்தப் பாத்திரமாகவே வாழ்ந்து காட்டியிருப்பார்கள். ஸ்டூடியோ செட்கள் எதுவுமில்லாமல், உண்மையான வீதிகளில் படமாக்கப்பட்டது இந்தப் படத்தின் எதார்த்தத்தை மேலும் அதிகரித்தது.
திரைப்படத்தின் இறுதியில் அன்டோனியோ ஒரு இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். அவனது நேர்மைக்கும், வறுமைக்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டத்தில் அவன் எடுக்கும் முடிவு பார்ப்பவர்களின் இதயத்தைப் பிசைந்துவிடும். “ஒரு சைக்கிள் திருட்டு ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையையே எப்படிப் புரட்டிப் போடுகிறது” என்பதை இயக்குநர் காட்டிய விதம் உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியது. ஹாலிவுட் படங்கள் காட்டும் பகட்டான உலகிற்கு முற்றிலும் மாறாக, பசியும் பட்டினியும் நிறைந்த சாமானியர்களின் உலகத்தை இந்தப் படம் உலகிற்கு உரக்கச் சொன்னது.
சத்யஜித் ராய் போன்ற இந்திய சினிமாவின் ஆளுமைகள் தங்களது திரைப்படப் பயணத்தைத் தொடங்க இந்தப் படமே மிக முக்கியத் தூண்டுதலாக இருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. உலக சினிமாவை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய படங்களில் ‘சைக்கிள் தீப்ஸ்’ மிக முக்கியமானது. இந்தப் படம் முடிந்து நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகும், அன்டோனியோவின் ஏக்கமான கண்களும், அந்தச் சிறுவன் புருனோவின் பிஞ்சு முகமும் நம் நினைவை விட்டு அகலாது. வறுமை என்பது ஒரு மனிதனை எப்படியெல்லாம் மாற்றும் என்பதற்கு இந்தப் படம் ஒரு சிறந்த பாடம்.
