நமது பரபரப்பான இயந்திர வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, எவருமே இல்லாத ஓரிடத்திற்கு ஓடிவிடத் தோன்றும். ஆனால், அப்படி ஓடிப் போனவர்கள் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் திரும்பி வந்தால், அவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான இந்தப் படம், இன்றும் உங்கள் மொபைல் திரையில் பார்க்கும் போது உங்கள் இதயத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையைத் தொடும் அளவுக்கு மிக வலிமையானது.
உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு தவிர்க்க முடியாத மைல்கல்
‘பாரிஸ், டெக்சாஸ்’ வெறும் திரைப்படம் அல்ல; அது ஒரு உணர்ச்சிகரமான பயணம். 1984-ஆம் ஆண்டு கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவில் மிக உயரிய விருதான ‘பாம் டி ஓர்’ (Palme d’Or) விருதை வென்ற இந்தப் படைப்பு, உலக சினிமா ரசிகர்களால் இன்றும் ஒரு பாடமாகப் போற்றப்படுகிறது. நவீன சினிமாக்களில் நாம் காணும் பல எமோஷனல் காட்சிகள், இந்தப் படத்தில் இருந்து ஈர்க்கப்பட்டவை என்பதுதான் இதன் தனிச்சிறப்பு. ஒளிப்பதிவு, இசை, நடிப்பு என அனைத்துத் துறைகளிலும் ஒரு முழுமையான கலைப் படைப்பாக இது மிளிர்கிறது.
பாலைவனத்தின் மௌனமும் ஒரு தந்தையின் மீள் வருகையும்
படத்தின் ஆரம்பக் காட்சியில், ஒரு பரந்து விரிந்த பாலைவனத்தின் நடுவே, அழுக்கடைந்த உடை மற்றும் ஒரு சிவப்பு நிறத் தொப்பியுடன் டிராவிஸ் (Harry Dean Stanton) நடந்து வருவதைப் பார்க்கும் போதே நம் மனதுக்குள் ஒருவித ஏக்கம் தொற்றிக் கொள்ளும். கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக எங்கே இருந்தார், என்ன ஆனார் என்று எவருக்கும் தெரியாது. அவர் யாரிடமும் பேசுவதில்லை, ஒருவேளை அவர் பேச விரும்பவில்லையோ என்றும் நமக்குத் தோன்றும். தனது தம்பியின் உதவியுடன் மெல்ல மெல்ல இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பும் டிராவிஸ், தனது ஏழு வயது மகனைச் சந்திக்கும் போது படம் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்கிறது.
சொல்லப்படாத ஆழ்மன உணர்வுகளின் ஒரு சங்கமம்
இந்தத் திரைப்படம் மிக முக்கியமாகப் பேசுவது ‘தனிமை’ மற்றும் ‘மன்னிப்பு’ (Forgiveness) பற்றித்தான். நாம் நேசிக்கும் மனிதர்களிடமிருந்து விலகிச் சென்றாலும், அவர்களின் நினைவுகளும் அன்பும் நம்மைக் காலம் முழுக்கத் துரத்திக் கொண்டே இருக்கும் என்பதை இப்படம் மிக ஆழமாக விளக்குகிறது. உடைந்து போன ஒரு குடும்பத்தையும், சிதைந்து போன உறவுகளையும் மீண்டும் ஒட்ட வைக்க ஒரு மனிதன் எடுக்கும் முயற்சிகள் எவ்வளவு வலியானது என்பதை, டிராவிஸின் கண்களில் நாம் காணலாம். இது ஒரு மனிதனின் வெளிப்பயணம் மட்டுமல்ல, அவனது மனதிற்குள் நடக்கும் ஒரு நீண்ட தேடல்.
காட்சிகளில் விரியும் ஒரு அபூர்வ ஓவியம்
இயக்குநர் விம் வெண்டர்ஸ் மற்றும் ஒளிப்பதிவாளர் ராபி முல்லர் ஆகியோரின் கூட்டணி, ஒரு வறண்ட பாலைவனத்தைக் கூட மிக அழகான ஒரு ஓவியமாக மாற்றியிருக்கிறார்கள். படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள அடர் சிவப்பு மற்றும் நீல நிறங்கள், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை நமக்கு வார்த்தைகளின்றி விளக்கும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ரை கூடரின் (Ry Cooder) பின்னணி இசை, படம் முடிந்து பல நாட்கள் வரை உங்கள் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும். அந்த ஸ்லைடு கிட்டார் இசை, டிராவிஸின் தனிமையை நம் இதயத்திற்குள் கடத்துகிறது.
நெஞ்சை உலுக்கும் அந்த புகழ்பெற்ற இறுதிக்காட்சி
படத்தின் கிளைமாக்ஸை நோக்கி நகரும்போது வரும் அந்த ‘பீப்-ஷோ’ (Peep-show) காட்சி, உலக சினிமாவில் மிகச்சிறந்த உரையாடல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு கண்ணாடியின் இருபுறம் அமர்ந்து கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க முடியாமல் தங்களின் கடந்த காலத்தைப் பற்றி அவர்கள் பேசும் அந்த உரையாடல், கல் நெஞ்சையும் கரைய வைக்கும். தவற்றை உணர்ந்த ஒரு மனிதனின் ஏக்கமும், ஒரு பெண்ணின் எதிர்பாராத அதிர்ச்சியும் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் மிகத் தெளிவாகத் தெரியும்.
ஏன் இன்றும் இந்தத் திரைப்படம் முக்கியமானது?
இன்றைய நவீன யுகத்தில், நாம் சமூக வலைதளங்கள் மூலம் உலகத்துடன் இணைந்திருந்தாலும், நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு ஆழமான தனிமை ஒளிந்திருக்கிறது. அந்தத் தனிமையையும், உறவுகளுக்கு இடையே இருக்கும் விரிசல்களையும் மிக எதார்த்தமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருப்பதால்தான், இப்படம் 2026-லும் ஒரு புதிய படம் போலத் தெரிகிறது. இது வெறும் கதை அல்ல, நம் அனைவரின் வாழ்க்கையிலும் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நாம் சந்திக்கும் உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு.
