பெர்பெக்ட் டேஸ் திரைவிமர்சனம் என்பது ஒரு சாதாரண மனிதனின் தினசரி அட்டவணையைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது ஒரு மனிதன் தன்னுள் கண்டடைந்த பேரமைதியைப் பற்றிய ரகசியம். இன்றைய இயந்திரத்தனமான உலகில், நாம் எதைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்வியை எழுப்பும் இந்தப் படம், ஜப்பானின் நவீன வீதிகளில் ஒரு விசித்திரமான மனிதனை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது.
யார் இந்த ஹிராயாமா? ஒரு மர்மமான அறிமுகம்
டோக்கியோ நகரின் கண்ணாடியால் ஆன பிரம்மாண்டமான பொதுக் கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்யும் ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் தான் ஹிராயாமா. ஒரு கழிப்பறை சுத்தம் செய்யும் தொழிலாளியைப் பற்றி ஒரு முழு நீளப் படம் இருக்க முடியுமா? அதுவும் இவ்வளவு அழகாக இருக்க முடியுமா? என்ற வியப்புதான் நம்மை முதலில் தொற்றிக்கொள்கிறது.
ஹிராயாமா யாரிடமும் அதிகம் பேசுவதில்லை. காலையில் எழுவது, செடிகளுக்குப் பணிவாக நீர் ஊற்றுவது, ஒரு கேன் காபியை குடித்துவிட்டு தனது பழைய மினி வேனில் வேலைக்குக் கிளம்புவது என அவர் ஒரு துறவியைப் போலவே வாழ்கிறார். அவர் கேட்கும் பழைய கேசட் பாடல்கள் அவர் ஒரு சாதாரண மனிதர் அல்ல என்பதை நமக்குச் சொல்லாமல் சொல்கின்றன.
அழுக்கிற்குள் தேடும் அழகு: வேலையா அல்லது தியானமா?
இந்தத் திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான பகுதி ஹிராயாமா வேலை செய்யும் விதம். மற்றவர்கள் அருவருப்பாகக் கருதும் ஒரு இடத்தை, அவர் ஒரு கோவிலைச் சுத்தம் செய்வது போன்ற அர்ப்பணிப்புடன் அணுகுகிறார். ஒரு சிறு கறை கூட இருக்கக்கூடாது என்பதில் அவர் காட்டும் உறுதி, பார்ப்பவர்களுக்கு ஒருவிதமான மரியாதையை ஏற்படுத்துகிறது.
மதிய நேரங்களில் பூங்காவில் அமர்ந்து அவர் மரங்களின் இலைகளுக்கிடையே புகுந்து வரும் சூரிய ஒளியைப் புகைப்படம் எடுக்கும் அந்தத் தருணங்கள் கவித்துவமானவை. ஜப்பானியர்கள் இதை ‘கோமோரேபி’ (Komorebi) என்கிறார்கள். அதாவது, ஒவ்வொரு நொடியும் ஒளியின் கோணம் மாறுவதைப் போல, வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணமும் மீண்டும் வராத ஒரு பொக்கிஷம் என்பதை அவர் உணர்ந்திருக்கிறார்.
சொகுசு வாழ்க்கையைத் துறந்த பின்னணி: கதையின் மையப்புள்ளி
ஹிராயாமாவின் இந்தத் தனிமையான வாழ்க்கைக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய கதை இருக்கிறது. அவரது சகோதரியின் மகள் நிகோ திடீரென அவரைத் தேடி வரும்போதுதான், ஹிராயாமா ஒரு மிகப்பெரிய செல்வந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது தெரியவருகிறது.
தனது தந்தையுடனான கசப்பான உறவு மற்றும் குடும்பச் சிக்கல்களால், எல்லா சொத்துக்களையும் அதிகாரத்தையும் துறந்துவிட்டு இந்த எளிய வாழ்க்கையை அவர் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். அவர் தனது சகோதரியைப் பார்த்து மௌனமாக அழும் காட்சி, அவர் துறந்து வந்த உலகின் வலியையும், இப்போது அவர் அடைந்திருக்கும் அமைதியின் மதிப்பையும் நமக்குத் தெள்ளத்தெளிவாகக் காட்டிவிடும்.
நாம் ஏன் இந்தப் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும்?
இந்த பெர்பெக்ட் டேஸ் திரைவிமர்சனம் வழியாக நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான பாடம் ‘தற்காலத்தில் வாழ்தல்’.
நிம்மதி எங்கே இருக்கிறது?: மகிழ்ச்சி என்பது பெரிய பதவிகளிலோ அல்லது பணத்திலோ இல்லை; நாம் கேட்கும் ஒரு பழைய பாடலிலும், வாசிக்கும் ஒரு புத்தகத்திலும், செய்யும் வேலையை நேசிப்பதிலும் இருக்கிறது என்பதை ஹிராயாமா நிரூபிக்கிறார்.
இப்போது மட்டுமே உண்மை: “அடுத்த முறை என்பது அடுத்த முறைதான், இப்போது என்பது இப்போதுதான்” என்ற அவரது தத்துவம், தேவையற்ற கவலைகளைத் தூக்கி எறிய நமக்குத் தூண்டுகோலாக அமைகிறது.
ஆன்மாவைத் தொடும் ஒரு நிறைவு
கோஜி யாகுஷோ இந்தப் படத்தில் வாழ்ந்திருக்கிறார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வசனங்களே இல்லாமல் ஒரு மனிதனின் ஒட்டுமொத்த உணர்ச்சிகளையும் கடத்த முடியும் என்பதற்கு அவர் ஒரு சான்று. படத்தின் இறுதியில் அவர் கார் ஓட்டிக்கொண்டே சிரிப்பதும், அதே சமயம் கண்கள் கலங்குவதும் உலக சினிமா வரலாற்றின் மிகச்சிறந்த காட்சிகளில் ஒன்று.
வாழ்க்கை சலிப்பாகத் தெரிந்தாலோ அல்லது நீங்கள் ஒரு பெரிய மன அழுத்தத்தில் இருந்தாலோ, ‘பெர்பெக்ட் டேஸ்’ உங்களுக்கு ஒரு மருந்தாக அமையும். இது ஒரு படம் மட்டுமல்ல, நம் ஆன்மாவைச் சுத்தம் செய்யும் ஒரு அனுபவம்.
