சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆன்மீகத் தேடல் என்பதை உலகிற்கு உரக்கச் சொன்னவர் ரஷ்ய இயக்குநர் ஆண்ட்ரி தர்கோவ்ஸ்கி. அவரது இயக்கத்தில் 1979-இல் வெளியான ‘ஸ்டாக்கர்’ (Stalker), உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு தவிர்க்க முடியாத மைல்கல். அறிவியல் புனைவு (Sci-fi) என்கிற பெயரில் எடுக்கப்பட்டிருந்தாலும், இது மனிதனின் ஆழ்மனம், நம்பிக்கை மற்றும் ஆசைகளைப் பற்றிய ஒரு மிகச்சிறந்த தத்துவப் படைப்பு. உலக சினிமா ரசிகர்களின் ‘வாட்ச் லிஸ்டில்’ எப்போதுமே முதலிடத்தில் இருக்கும் இந்தப் படம், 2026-இலும் அதன் புதுமை குறையாமல் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தி வருகிறது.
மர்மமான ‘தி ஸோன்’ மற்றும் மூன்று மனிதர்கள்!
ஒரு விண்கல் விழுந்ததாலோ அல்லது வேற்று கிரகவாசிகள் வந்து சென்றதாலோ உருவான ஒரு மர்மமான பகுதி தான் ‘தி ஸோன்’ (The Zone). ராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் அந்தப் பகுதிக்குள் நுழைவது சட்டப்படி குற்றம். ஆனால், அந்த இடத்தின் மையத்தில் ஒரு ‘அறை’ (The Room) இருக்கிறது. அதற்குள் நுழைந்து மனதார வேண்டினால், ஒரு மனிதனின் ஆழ்மன ஆசை நிறைவேறும் என்பது நம்பிக்கை. அந்த இடத்திற்கு மக்களை ரகசியமாக அழைத்துச் செல்லும் வழிகாட்டி தான் ‘ஸ்டாக்கர்’. அவரோடு ஒரு எழுத்தாளரும் (Writer), ஒரு பேராசிரியரும் (Professor) அந்தப் பயணத்தில் இணைகிறார்கள். அவர்கள் அந்த அறையை அடைந்தார்களா? அவர்களின் ஆசைகள் நிறைவேறியதா? என்பதே இத்திரைப்படம்.
செபியா நிறத்தில் இருந்து வர்ணஜாலத்திற்கு மாறும் உலகம்!
படத்தின் தொடக்கத்தில் எதார்த்த உலகம் மிகவும் இருளாக, அழுக்காக, செபியா (Sepia) நிறத்தில் காட்டப்படுகிறது. மனித வாழ்வின் நம்பிக்கையற்ற தன்மையை அந்த நிறம் பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால், அவர்கள் அந்தத் தடை செய்யப்பட்ட ‘ஸோன்’ பகுதிக்குள் நுழைந்தவுடன், திரை மெதுவாக வர்ணங்களுக்கு (Color) மாறுகிறது. அங்கே இயற்கை செழிப்பாகவும், அதே சமயம் அமானுஷ்யமாகவும் இருக்கிறது. தர்கோவ்ஸ்கியின் இந்தத் தொழில்நுட்பத் தந்திரம், மனிதன் தனது அக உலகிற்குள் நுழையும் போது அடையும் மாற்றத்தைக் கச்சிதமாகக் காட்டுகிறது. ஒவ்வொரு பிரேமும் ஒரு ஓவியம் போலச் செதுக்கப்பட்டிருக்கும்.
நீண்ட காட்சிகள் மற்றும் மௌனத்தின் மொழி!
இந்தத் திரைப்படம் மிகவும் மெதுவான வேகத்தில் (Slow Cinema) நகரும். தர்கோவ்ஸ்கி நீண்ட நேரக் காட்சிகளை (Long Takes) விரும்புபவர். ஒரு நதி ஓடுவதையோ, அல்லது புற்கள் காற்றில் அசைவதையோ நாம் நீண்ட நேரம் திரையில் பார்க்கும்போது, அது நம்மை ஒரு தியான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும். படத்தில் வரும் வசனங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஆழமான தத்துவார்த்த பின்னணி கொண்டவை. “நம்பிக்கை இழந்தவர்களுக்குத்தான் அந்த ஸோன் தேவைப்படுகிறது” என்கிற வரிகள் மனிதனின் கையறு நிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன. எழுத்தாளரின் சந்தேகங்களும், பேராசிரியரின் தர்க்க ரீதியான வாதங்களும் மனிதனின் இரு வேறு முகங்களை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன.
மனிதனின் உண்மையான ஆசை என்ன? – ஒரு தார்மீகக் கேள்வி!
அந்த மர்மமான அறையின் வாசலில் நிற்கும் போது, அந்த மூன்று பேருக்கும் ஒரு சந்தேகம் வருகிறது. “நமது ஆழ்மனதின் ஆசை நிஜமாகவே நிறைவேறினால் அது நல்லதா அல்லது ஆபத்தா?” என்பதுதான் அது. நாம் வெளியில் சொல்லும் ஆசைகள் வேறு, நமது அடிமனதில் ஒளிந்திருக்கும் ஆசைகள் வேறு. ஒருவன் தனது உண்மையான முகத்தைத் தானே சந்திக்கும் தருணம் அது. இந்தப் படத்தின் கிளைமாக்ஸ் காட்சி, இன்று வரை பலராலும் விவாதிக்கப்படும் ஒரு புதிராகவே இருக்கிறது. அந்தப் பயணத்தின் முடிவில் அவர்கள் எதைப் பெற்றார்கள் என்பதை விட, எதை உணர்ந்தார்கள் என்பதுதான் முக்கியம்.
நிஜ வாழ்வின் துயரமும் படத்தின் பின்னணியும்!
‘ஸ்டாக்கர்’ படத்தின் படப்பிடிப்பு ஒரு கைவிடப்பட்ட மின் நிலையம் மற்றும் ரசாயன ஆலைகளுக்கு அருகில் நடந்தது. இதிலிருந்து வெளியேறிய நச்சுத்தன்மையால், இயக்குநர் தர்கோவ்ஸ்கி உட்படப் படக்குழுவினர் பலரும் பிற்காலத்தில் உடல்நலக் குறைவால் பாதிக்கப்பட்டனர் என்பது ஒரு சோகமான உண்மை. இந்தப் படம் வெளியாகி ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடந்த ‘செர்னோபில்’ (Chernobyl) அணு உலை விபத்தை இந்தப் படம் முன்கூட்டியே கணித்துவிட்டதாக இன்றும் பலர் நம்புகிறார்கள்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ‘ஸ்டாக்கர்’ என்பது வெறும் கண்களால் பார்க்கும் படம் அல்ல; அது ஆன்மாவால் உணர வேண்டிய ஒரு அனுபவம். நீங்கள் ஒரு தீவிர சினிமா ரசிகர் என்றால், உங்கள் வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது இந்தத் தியானத்தில் பங்கெடுக்க வேண்டும்.
