கோலிவுட்ல இப்போ இருக்குற டாப் தமிழ் இயக்குநர்கள் எல்லாரும் அடுத்தடுத்து தெலுங்கு பக்கம் வண்டி கட்டுறதுதான் இப்போ இருக்குற மிகப்பெரிய ஹாட் டாபிக். லோகேஷ் கனகராஜ், அட்லீ, நெல்சன் தொடங்கி இப்போ வெற்றிமாறன் வரைக்கும் எல்லாரோட பார்வையும் ஹைதராபாத் பக்கம் திரும்பியிருக்கு. “ஏன் நம்ம ஊர்ல படங்கள் எடுக்க மாட்டேங்குறாங்க?”னு ஒரு பக்கம் ஆதங்கம் இருந்தாலும், இந்த அதிரடி மாற்றத்துக்குப் பின்னால இருக்குற அந்தப் பிரம்மாண்டமான காரணங்களை நாம கொஞ்சம் ஆழமாப் பார்க்க வேண்டியிருக்கு.
முதல்ல விஷயம் என்னன்னா, தெலுங்கு சினிமாவுல இருக்குற அந்த ‘ஓபன் பட்ஜெட்’ கலாச்சாரம் தான். நம்ம ஊர்ல ஒரு படத்துக்குப் போடுற பட்ஜெட்டை விட, அங்க இருக்குற தயாரிப்பாளர்கள் கற்பனைக்கும் எட்டாத அளவுக்குப் பணத்தைக் கொட்டுறாங்க. ஒரு பான்-இந்தியா லெவல்ல படத்தை கொண்டு போகணும்னா, அந்தப் பிரம்மாண்டம் ரொம்ப முக்கியம். அந்தத் தைரியம் டோலிவுட் தயாரிப்பாளர்கள்கிட்ட அதிகமாவே இருக்கு. இதனால தான் நம்ம தமிழ் இயக்குநர்கள் அங்க போயி தங்களோட கதையை இன்னும் பிரம்மாண்டமா, எந்த விதமான சமரசமும் இல்லாம செதுக்க நினைக்கிறாங்க. ஒரு லோகேஷ் கனகராஜோ அல்லது அட்லீயோ ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்சியைச் சொன்னா, “பணம் எவ்வளவு வேணும்னாலும் எடுத்துக்கோங்க, ஆனா அவுட்புட் மிரட்டலா இருக்கணும்”னு சொல்ற தயாரிப்பாளர்கள் அங்க அதிகம்.
அடுத்ததா, தெலுங்கு சினிமாவுல இருக்குற அந்த ‘ஹீரோ வர்ஷிப்’ (Hero Worship) மற்றும் மிகப்பெரிய ரசிகர் பட்டாளம். ஒரு முன்னணி தெலுங்கு ஹீரோவோட கால்ஷீட் கிடைச்சாலே, அந்தப் படம் ரிலீஸ்க்கு முன்னாடியே பாதி லாபத்தைப் பார்த்துடுது. அந்த ஹீரோக்களோட இமேஜை வச்சு பான்-இந்தியா மார்க்கெட்டை ஈஸியா பிடிக்க முடியுது. நம்ம ஊர் டைரக்டர்களுக்குத் இருக்குற அந்த ‘டெக்னிக்கல் நாலேட்ஜ்’ தெலுங்கு மார்க்கெட்டோட சேரும்போது, அது ஒரு வெடிக்கப்போற அணுகுண்டா மாறுது. அதனால தான் அங்க இருக்குற சூப்பர் ஸ்டார்களே இப்போ தேடி வந்து நம்ம தமிழ் இயக்குநர்களுக்குத் வாய்ப்பு தர்றாங்க.
இன்னொரு பக்கம் பார்த்தா, இதுல முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது ‘சம்பளம்’. தமிழ்நாட்டுல ஒரு டாப் இயக்குநருக்குக் கிடைக்கிறதை விட, தெலுங்குல கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மடங்கு அதிகமா தர்றதா ஒரு பேச்சு ஓடுது. அது மட்டும் இல்லாம, அங்க இயக்குநர்களுக்குக் கிடைக்கிற அந்த ‘ராஜ மரியாதை’ தனி தான். “இங்க திறமைக்கு அங்கீகாரமும் இருக்கு, அதுக்கேத்த பணமும் இருக்கு”ன்னு ஒரு சூழல் உருவாகும்போது, படைப்பாளிகள் அங்க ஈர்க்கப்படுறதுல ஆச்சரியமே இல்லை. இது ஒரு வகையில நம்ம ஊர் சினிமாவுக்குப் பெருமை தான் என்றாலும், திறமையானவங்க அங்கேயே செட்டில் ஆகிடுவாங்களோங்கிற ஒரு சின்ன பயமும் ரசிகர்கள் மத்தியில இருக்கத்தான் செய்யுது.
நிஜத்தைச் சொல்லப்போனா, இது ஒரு ஆரோக்கியமான ‘கிராஸ்-ஓவர்’ தான். தெலுங்கு ஹீரோக்களுக்குத் தமிழ் இயக்குநர்களோட அந்த ஸ்டைலான மேக்கிங் மற்றும் ராவான கதை சொல்லும் விதம் தேவைப்படுது. நம்ம இயக்குநர்களுக்கு அவங்களோட அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்க்கெட்டும், எதற்கும் துணியுற தயாரிப்பாளர்களும் தேவைப்படுறாங்க. “பாம்பும் சாகாம, கம்பும் உடையாம” ரெண்டு பக்கமும் லாபம் கிடைக்கிற ஒரு வின்-வின் சிச்சுவேஷனா இது அமைஞ்சிருக்கு.
ஆனா, இந்த இடத்துல ஒரு சின்ன வருத்தம் என்னன்னா, நம்ம ஊர் நேட்டிவிட்டி படங்கள் கொஞ்சம் குறைய ஆரம்பிச்சிருக்கோன்னு தோணுது. பட்ஜெட் பெருசாக ஆக, கதையில இருக்குற அந்த மண்ணின் வாசனை கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு, எல்லாமே ஒரு ‘கிளாஸி’ லுக்ல வர ஆரம்பிச்சுடுது. எது எப்படியோ, தென்னிந்திய சினிமா இப்போ உலக லெவல்ல கொடி கட்டிப் பறக்குறதுக்கு இந்த தமிழ் இயக்குநர்கள் மற்றும் தெலுங்கு ஹீரோக்களோட கூட்டணி தான் முக்கியமான அச்சாணியா இருக்கு. சீக்கிரமே நம்ம டைரக்டர்கள் அங்க ஒரு பெரிய சம்பவத்தைப் பண்ணிட்டு, திரும்பவும் நம்ம ஊர் மண்ணோட வாசனையில ஒரு தரமான படத்தைக் கொடுப்பாங்கன்னு நம்புவோம்!
