உலக சினிமா வரலாற்றில் ஜப்பானிய இயக்குனர் அகிரா குரோசவாவின் (Akira Kurosawa) பெயர் தனித்துவமானது. அவர் என்றாலே பலருக்கு ‘செவன் சாமுராய்’ (Seven Samurai) போன்ற பிரம்மாண்டமான போர்க்களப் படங்கள்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், மனித மனதின் ஆழத்தையும், வாழ்வின் நிலையாமையையும் மிக மென்மையாகப் பேசிய அவரது ஆகச்சிறந்த படைப்பு 1952-ல் வெளியான ‘இக்கிரு’ (Ikiru).
ஜப்பானிய மொழியில் ‘இக்கிரு’ என்றால் ‘வாழ்வது’ என்று பொருள். இந்தப் படம் ஒரு சாதாரண அரசு அதிகாரியின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டது.
நிழலாய் வாழ்ந்த முப்பதாண்டுகள்
காஞ்சி வாதனாபே ஒரு நகராட்சி அலுவலகத்தில் முப்பதாண்டுகளாகப் பணிபுரியும் ஒரு மூத்த அதிகாரி. ஒரு இயந்திரத்தைப் போல, எந்தவித உணர்ச்சியுமின்றி ஃபைல்களை நகர்த்துவது மட்டும்தான் அவரது வேலையாக இருக்கிறது. ஒருநாள் அவருக்கு வயிற்றில் புற்றுநோய் இருப்பது தெரியவருகிறது. இன்னும் சில மாதங்களே உயிரோடு இருப்பார் என்ற செய்தி அவரை நிலைகுலையச் செய்கிறது.
தான் கடந்த முப்பதாண்டுகளாக ஒரு நாள் கூட ‘உயிரோடு’ வாழவில்லை என்பதையும், வெறும் நிழலாகவே வாழ்ந்து கழித்திருப்பதையும் அவர் அப்போதுதான் உணர்கிறார். தன் எஞ்சிய காலத்தையாவது அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற அவர் எடுக்கும் முடிவே படத்தின் திருப்புமுனை.
அர்த்தத்தைத் தேடிய பயணம்
மரண பயத்தில் வாதனாபே முதலில் மதுக்கடைகளுக்கும், கேளிக்கை விடுதிகளுக்கும் சென்று மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறார். ஆனால் அங்கே அவருக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை. பின்னர், தனது அலுவலகத்தில் பணியாற்றிய ஒரு இளம்பெண்ணின் துடிப்பான வாழ்வைப் பார்த்து வியக்கிறார். அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறார்: “சிறு விஷயங்களைச் செய்வதில்தான் பெரும் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.”
தனது அலுவலகத்திற்கு நீண்ட நாட்களாகப் புகார் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஏழை மக்களின் கோரிக்கையை அவர் கையில் எடுக்கிறார். ஒரு அசுத்தமான சாக்கடைப் பகுதியைச் சுத்தம் செய்து, அங்கே குழந்தைகளுக்கு ஒரு பூங்கா (Park) அமைத்துக் கொடுக்க அவர் போராடுகிறார். அரசு இயந்திரத்தின் முட்டுக்கட்டைகளைத் தாண்டி, தனது கடைசி மூச்சு இருக்கும் வரை அந்தப் பூங்காவிற்காக அவர் உழைக்கிறார்.
பனியில் நனையும் அந்த ஊஞ்சல்!
இந்தப் படத்தின் கிளைமாக்ஸ் உலக சினிமாவில் மிக முக்கியமானது. தான் கட்டிய அந்தப் பூங்காவில், பனி கொட்டும் ஓர் இரவில் ஊஞ்சலில் அமர்ந்து கொண்டு வாதனாபே ஒரு பாடலைப் பாடுவார். மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு மனிதனின் முகத்தில் இருக்கும் அந்தத் திருப்தியும், அமைதியும் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரின் கண்களையும் நனைய வைக்கும்.
சமீபத்தில் வெளியான ‘பெர்பெக்ட் டேஸ்’ (Perfect Days) படத்தை ரசித்தவர்களுக்கு, ‘இக்கிரு’ ஒரு புதிய அனுபவத்தைத் தரும். வாழ்வு என்பது எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தோம் என்பதில் இல்லை, எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதில் இருக்கிறது என்பதை இந்தப் படம் உரக்கச் சொல்கிறது.
