சினிமா என்பது வெறும் தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல, அது எளிய மனிதர்களின் ஆன்மாவைத் தொடும் ஒரு கலை என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்துள்ளது ‘தி சிங்கர்ஸ்’ (The Singers). 1850-ல் வெளியான ரஷ்ய எழுத்தாளர் இவான் துர்கனேவின் ‘தி சிங்கர்ஸ்’ என்ற அதே பெயரிலான சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இயக்குனர் சாம் ஏ. டேவிஸ் செதுக்கியுள்ள இந்த 18 நிமிடக் குறும்படம், சமீபத்தில் நடைபெற்ற 98-வது ஆஸ்கர் விருது விழாவில் ‘சிறந்த நேரடி குறும்படம்’ விருதினை வென்று சாதனை படைத்தது. தற்போது நெட்ஃபிக்ஸ் (Netflix) ஓடிடி தளத்தில் உலக அளவில் ட்ரெண்டிங்கில் இருக்கும் இத்திரைப்படத்தின் ஆழமான விமர்சனத்தை இங்கே காண்போம்.
தி சிங்கர்ஸ்: பெயர்க்காரணமும் கதைக்களமும்
இந்தப் படத்தின் தலைப்பு ‘தி சிங்கர்ஸ்’ (The Singers) என்பது மிகவும் பொருத்தமானது. ஒரு சாதாரண பாருக்குள் (Dive Bar) அன்றாடக் கூலி வேலை செய்யும் எளிய மனிதர்கள் கூடுகிறார்கள். அவர்களுக்குள் ஒரு விசித்திரமான போட்டி நிலவுகிறது. அந்தப் பகுதியில் யார் சிறந்த பாடகர்? என்பதுதான் அந்தப் போட்டி. இதில் ‘யாஷ்கா’ மற்றும் ‘பூத்’ என இரண்டு பாடகர்கள் மோதுகிறார்கள். எந்தப் பின்னணி இசையும் இன்றி, வெறும் குரலை (Acapella) மட்டுமே நம்பி அவர்கள் பாடுகிறார்கள். அந்தப் பாடல்கள் அங்குள்ளவர்களின் தனிமை, வறுமை மற்றும் துயரங்களை எப்படி வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதே படத்தின் கதை. இறுதியில் யார் வென்றார்கள் என்பதை விட, அந்த இசை அங்குள்ள மனிதர்களின் மனங்களை எப்படி மாற்றியது என்பதை இந்தப் படம் விளக்குவதால் இதற்கு ‘தி சிங்கர்ஸ்’ என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது.
மைக் யங்கின் அசுர நடிப்பு
இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலமே ‘யாஷ்கா’ கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள மைக் யங் (Mike Young) தான். நியூயார்க் சுரங்கப்பாதைகளில் பாடி வைரலான இவரை, இயக்குனர் சாம் ஏ. டேவிஸ் மிகச் சரியாக அடையாளம் கண்டுள்ளார். மைக் யங் ஒரு பாடகராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு நடிகராகவும் நம்மை மிரள வைக்கிறார். அவர் பாடத் தொடங்கும் முன் அவர் முகத்தில் தெரியும் அந்தப் பதற்றமும், பாடத் தொடங்கிய பின் அவர் கண்களில் வழியும் கண்ணீரும் பார்ப்பவர்களின் நெஞ்சை உருக்கும். குறிப்பாக, எந்தக் கருவியின் துணையும் இன்றி அவர் பாடும் அந்த உச்சகட்டக் காட்சி, ஒரு சாதாரண குறும்படத்தை ஆஸ்கர் அந்தஸ்திற்கு உயர்த்தியுள்ளது.
ஏன் இந்தப் படம் ஒரு மாஸ்டர்பீஸ்?
என்னைப் பொறுத்தவரை, ‘தி சிங்கர்ஸ்’ ஒரு சிறந்த படமாக இருப்பதற்கு மூன்று முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவது, இதன் எதார்த்தம் (Realism). இந்தப் படத்தில் வரும் மனிதர்கள் யாரும் மேக்கப் போட்ட நடிகர்களாகத் தெரியவில்லை; நம் வீதியில் நாம் தினசரி கடந்து செல்லும் எளிய மனிதர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இரண்டாவது, அமைதி மற்றும் ஒலியின் பயன்பாடு. பாட்டின் போது நிலவும் அந்த நிசப்தம், அங்குள்ளவர்களின் ஏக்கத்தை மிக அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது. மூன்றாவது, சாம் ஏ. டேவிஸின் மேக்கிங். 1850-ல் எழுதப்பட்ட ஒரு கதையை, 2026-ன் நவீனச் சூழலுக்குத் தகுந்தபடி மாற்றியது ஒரு இயக்குனராக அவருக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றி.
ஒட்டுமொத்தமாக, ‘தி சிங்கர்ஸ்’ வெறும் இசை குறித்த படம் மட்டுமல்ல; அது தோல்விகளைச் சுமந்து திரியும் சாமானிய மனிதர்களுக்கான ஒரு அங்கீகாரம். 18 நிமிடங்களில் ஒரு முழு நீளத் திரைப்படம் தரும் தாக்கத்தை இந்தப் படம் ஏற்படுகிறது. நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் இதைப் பார்க்கும் போது, மைக் யங்கின் அந்தப் பாடல் உங்களை அறியாமல் உங்கள் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கும். சினிமா மீது காதல் கொண்ட எவரும் தவறவிடக் கூடாத ஒரு அற்புதப் படைப்பு இது.
