இந்தியத் திரையுலகின் மிகச்சிறந்த படைப்பாளிகளில் ஒருவரான சியாம் பெனகல், வழக்கமாகத் தீவிரமான சமூகப் படங்களை இயக்குபவர். ஆனால் அவர் 2010-ல் தனது பாணியிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு, நகைச்சுவையும் நையாண்டியும் கலந்த ஒரு அரசியல் நையாண்டித் திரைப்படமாக வழங்கியதுதான் ‘வெல் டன் அப்பா’. மராத்தித் திரைப்படமான ‘ஜாவ் திதே காவ்’ (Jau Tithe Khau) மற்றும் மூன்று சிறுகதைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவான இந்தப் படம், 16 ஆண்டுகளைக் கடந்தும் இன்றும் நம் நாட்டின் அரசு அலுவலகங்களில் நடக்கும் எதார்த்தங்களை அப்படியே நம் கண்முன் நிறுத்துகிறது.
மும்பையில் ஒரு பெரிய தொழிலதிபரிடம் டிரைவராகப் பணியாற்றும் அர்மான் அலி (பொமன் இரானி), தனது மகளுக்குத் திருமணம் நிச்சயிப்பதற்காகத் தனது சொந்த ஊரான ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் பட்சாபூர் கிராமத்திற்குச் செல்கிறார். ஒரு மாத விடுமுறை முடிந்து அவர் மீண்டும் வேலைக்குத் திரும்பும்போது, தாமதத்திற்கான காரணமாக அவர் சொல்லும் கதைதான் படத்தின் கரு. வறட்சியால் வாடும் தனது விவசாய நிலத்தில் ஒரு கிணறு வெட்டுவதற்காக, அரசின் வறுமை ஒழிப்புத் திட்டத்தின் கீழ் அவர் விண்ணப்பிக்கிறார். அங்கிருந்துதான் அர்மான் அலியின் போராட்டமும், இந்திய அரசு இயந்திரத்தின் கோர முகமும் வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.
கிணறு வெட்டுவதற்கான அனுமதி பெறுவது முதல், அதற்கான மானியத் தொகை பெறுவது வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அதிகாரிகள் லஞ்சம் கேட்கிறார்கள். பஞ்சாயத்துத் தலைவர் முதல் கிணறு வெட்டும் ஒப்பந்ததாரர் வரை அனைவரும் அர்மான் அலியின் நிலையைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இறுதியில், ஆவணங்களின்படி கிணறு வெட்டப்பட்டுவிட்டதாகவும், அதற்கான பணம் வழங்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் கோப்புகள் கூறுகின்றன. ஆனால் எதார்த்தத்தில் அர்மான் அலியின் நிலத்தில் ஒரு குழி கூட தோண்டப்படவில்லை. தனது கிணறு ‘திருடப்பட்டுவிட்டது’ என அவர் காவல் நிலையத்தில் புகார் அளிக்கும்போது, ஒட்டுமொத்த அரசு அதிகாரிகளும் அதிர்ந்து போகிறார்கள்.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் பொமன் இரானியின் நடிப்பு. அர்மான் அலி மற்றும் ரஹ்மான் அலி என இரட்டை வேடங்களில் நடித்திருக்கும் அவர், ஒரு சாதாரண மனிதனின் ஏக்கத்தையும், அதிகார வர்க்கத்தின் முன் அவன் படும் அவஸ்தையையும் மிக நுணுக்கமாகத் திரையில் கொண்டு வந்துள்ளார். அரசுத் திட்டங்கள் எப்படி காகித அளவில் மட்டுமே வெற்றிகரமாக முடிக்கப்படுகின்றன என்பதையும், உண்மையில் மக்களுக்குச் சேர வேண்டிய பலன்கள் எப்படி இடையில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகளாலும் அதிகாரிகளாலும் சுரண்டப்படுகின்றன என்பதையும் படம் ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
வடிவேலுவின் புகழ்பெற்ற ‘கிணத்தைக் காணோம்’ காமெடி எவ்வளவு எதார்த்தமானதோ, அதே எதார்த்தத்தை ஒரு முழு நீளத் திரைப்படமாகச் சொல்லியிருக்கிறது ‘வெல் டன் அப்பா’. இந்தப் படத்திற்கு 2009-ம் ஆண்டிற்கான சமூகப் பிரச்சினைகளைச் சிறந்த முறையில் கையாண்டதற்கான தேசிய விருது வழங்கப்பட்டது. ஒரு சிக்கலான சமூகப் பிரச்சினையை எவ்விதமான வன்முறையோ அல்லது மிகையான வசனங்களோ இன்றி, சிரித்துக்கொண்டே சிந்திக்கும்படி உருவாக்கியிருப்பார் சியாம் பெனகல்.
இன்றைய காலக்கட்டத்திலும் பல அரசுத் திட்டங்கள் டிஜிட்டல் மயமாகிவிட்டாலும், அடிமட்டத்தில் இருக்கும் ஊழல் இன்னும் முழுமையாக மறையவில்லை என்பதற்கு இந்தப் படம் ஒரு சாட்சி. அமேசான் பிரைம் போன்ற ஓடிடி தளங்களில் இன்றும் கிடைக்கும் இந்தப் படம், தரம்மான சினிமாக்களை விரும்புவோர் மற்றும் சமூக அக்கறை கொண்டவர்கள் கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு படைப்பு. சினிமாவைக் வெறும் பொழுதுபோக்காகப் பார்க்காமல், சமூக மாற்றத்திற்கான கருவியாகப் பார்ப்பவர்களுக்கு ‘வெல் டன் அப்பா’ ஒரு சிறந்த பாடம்.
