இந்திய சினிமாவில் மசாலா படங்கள் ஒரு பக்கம் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அமைதியாக வந்து பலரது சிந்தனையைத் தூண்டிய ஒரு திரைப்படம் தான் ‘ஆன்கோ தேகி’ (Ankhon Dekhi). 2014-ல் வெளியான இந்தப் படம், இன்றும் (2026-ல்) ஒரு ‘கல்ட் கிளாசிக்’ (Cult Classic) ஆகக் கொண்டாடப்படுவதற்கு அதன் எளிமையும், அது சொல்லும் ஆழமான தத்துவமும் தான் காரணம்.
கதைக்கரு: பார்த்தால் தான் நம்புவேன்!
பழைய டெல்லியில் ஒரு நெருக்கடியான கூட்டுக்குடும்பத்தில் வசிப்பவர் பாவுஜி (சஞ்சய் மிஸ்ரா). ஒரு நாள் தனது மகளின் காதலனைப் பற்றி ஊரே தவறாகப் பேச, அதைக் கேட்டு அவனை அடிக்கச் செல்கிறார். ஆனால் நேரில் அந்தப் பையனைச் சந்தித்த போது, அவன் மிகவும் நல்லவனாகத் தெரிகிறான். இந்த ஒரு சம்பவம் பாவுஜியின் வாழ்க்கையையே மாற்றுகிறது.
“இனிமேல் என் கண்களால் எதைப் பார்க்கிறேனோ, அதை மட்டுமே நம்புவேன்; மற்றவர்கள் சொல்வதையோ, புத்தகத்தில் இருப்பதையோ அப்படியே ஏற்க மாட்டேன்” என்ற விசித்திரமான முடிவை எடுக்கிறார். அங்கிருந்து தொடங்குகிறது பாவுஜியின் சுவாரசியமான பயணம்.
தத்துவம் மற்றும் யதார்த்தம்
இந்தப் படம் ‘எம்பிரிசிசம்’ (Empiricism) எனப்படும் தத்துவத்தைப் பேசுகிறது. அதாவது, அனுபவத்தின் மூலமே அறிவைப் பெற முடியும் என்பது இதன் சாரம். பாவுஜி தனது வேலையை விடுகிறார், கடவுள் வழிபாட்டை நிறுத்துகிறார், ஏன்.. கணித ஆசிரியரிடம் “இணையான கோடுகள் முடிவிலியில் சந்திக்கும் என்று சொல்கிறீர்களே, அதை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?” என்று சண்டையிடுகிறார்.
அவர் பைத்தியமாகிவிட்டாரா அல்லது ஒரு ஞானியாகிவிட்டாரா? என்ற கேள்வியே படத்தின் மீதிக் கதை. பழைய டெல்லியின் அந்தத் தெருக்கள், நடுத்தரக் குடும்பத்தின் சண்டைகள், அன்பு என அனைத்தையும் மிக எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்திருப்பார் இயக்குனர் ரஜத் கபூர்.
நடிப்பு: சஞ்சய் மிஸ்ராவின் ‘மாஸ்டர் கிளாஸ்’
பாவுஜியாக சஞ்சய் மிஸ்ரா வாழ்ந்திருக்கிறார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஒரு நடுத்தர வர்க்கத் தந்தையின் பயம், ஒரு தத்துவவாதியின் பிடிவாதம் என இரண்டையும் கண்களாலேயே கடத்தியிருப்பார். அவருக்கு இணையாக அவரது மனைவியாக நடித்த சீமா பாவா, குடும்பத் தலைவியின் கோபத்தையும் பாசத்தையும் அருமையாக வெளிப்படுத்தியிருப்பார்.
கிளைமாக்ஸ்: ஒரு பறவையைப் போல…
படத்தின் கிளைமாக்ஸ் உங்களை உறைய வைக்கும். “பறவைகள் பறப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் அந்தப் பறக்கும் உணர்வு எப்படி இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது” என்று பாவுஜி உணரும் தருணம், ஒரு மனிதன் அனுபவத்தின் உச்சத்துக்கே செல்லத் துடிக்கும் நிலையை உணர்த்தும். அந்த முடிவு ஒரு விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக அமைந்திருக்கும்.
