தெலுங்குத் திரையுலகில் பெண் மையக் கதாபாத்திரங்களைக் கொண்ட திரைப்படங்கள் தியேட்டர்களில் வெளியாவது அரிது. அவ்வாறு வெளியாகும் படங்களும் பெரும்பாலும் ஆண்களால் இயக்கப்பட்டு, பெண்களுக்கு எதிரான சமூகக் கொடுமைகளை மட்டுமே பேசுவதாக அமையும். இந்தச் சூழலில், நடிகை வரலட்சுமி சரத்குமார் முதன்முதலில் இயக்குனராகக் களம் இறங்கி, அவரே முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தில் நடித்து வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் ‘எஸ் சரஸ்வதி’. அவரது சகோதரி பூஜா சரத்குமார் தயாரித்துள்ள இத்திரைப்படம், ஒரு தாயின் வலிமிகுந்த போராட்டத்தைச் சொல்ல முயன்றுள்ளது.
மெட்ரோ நகரில் செவிலியராகப் பணிபுரியும் லட்சுமி (வரலட்சுமி) தனது மகள் சரஸ்வதியுடன் வசித்து வருகிறார். மகளின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாட பள்ளிக்குச் செல்லும் லட்சுமிக்கு அதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது. அவரது மகள் காணாமல் போனது மட்டுமன்றி, அப்படி ஒரு மாணவியே அந்தப் பள்ளியில் பயிலவில்லை என நிர்வாகம் மறுக்கிறது. இந்த மர்மமான காணாமல் போதல் மற்றும் அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அதிகார வர்க்கத்தின் சதியை எதிர்த்து லட்சுமி எப்படிப் போராடுகிறார் என்பதே படத்தின் மையக்கதை. ஒரு தாயின் தேடலும், நீதிக்கான போராட்டமும் நான்-லீனியர் (Non-linear) திரைக்கதை அமைப்பில் த்ரில்லர் பாணியில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.
இயக்குனராகத் தனது முதல் முயற்சியிலேயே வரலட்சுமி ஒரு கனமான கதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது. காணாமல் போன தனது மகளுக்காக ஒரு தாய் படும் அவஸ்தையையும், ஆவேசத்தையும் தனது நடிப்பின் மூலம் மிகச்சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அவருக்குத் துணையாக நேர்மையான வழக்கறிஞர் ராமானுஜம் கதாபாத்திரத்தில் பிரகாஷ் ராஜ் நடித்துள்ளார். சட்ட ரீதியான சிக்கல்கள் இருந்தாலும், ஒரு தாயின் உண்மைக்காக அவர் வாதாடும் இடங்கள் படத்தின் பலம். வரலட்சுமி மற்றும் பிரகாஷ் ராஜ் ஆகிய இருவரைத் தவிர மற்ற கதாபாத்திரங்கள் திரையில் வந்து போகின்றனரே தவிர கதையில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.
படத்தில் ஜிவா, ராதிகா சரத்குமார், முரளி சர்மா, துளசி, கிஷோர், பிரியாமணி மற்றும் நாசர் என ஒரு பெரிய நட்சத்திர பட்டாளமே கௌரவத் தோற்றங்களில் வந்து செல்கின்றனர். இருப்பினும், இவ்வளவு பெரிய நடிகர்களை வீணடித்திருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. இவர்களின் கதாபாத்திரங்கள் கதைக்கு வலுசேர்க்கும் விதமாக அமையவில்லை என்பது படத்தின் பின்னடைவு. சாய் மாதவ் புர்ராவின் வசனங்கள் மற்றும் எஸ் தமானின் இசை ஓரளவிற்குத் துணை நின்றாலும், திரைக்கதையில் இருக்கும் தொய்வை அவர்களால் ஈடுகட்ட முடியவில்லை.
திரைக்கதை அமைப்பைப் பொறுத்தவரை, 2012-ல் வெளியான இந்தித் திரைப்படமான ‘கஹானி’யின் சாயல் பல இடங்களில் தெரிகிறது. காணாமல் போன ஒரு நபர் மூலம் சமூகத்தின் அழுகிய முகத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் அதே பாணியையே வரலட்சுமியும் கையாண்டுள்ளார். ஆனால், ஏற்கனவே ‘மகாராஜா’ போன்ற படங்களில் பார்த்த அதே திருப்பங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகரமான பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் புதுமையின்றி உள்ளன. குறிப்பாக, சிறைச்சாலை காட்சிகள் எதார்த்தத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, மிகவும் வசதியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது நெருடலாக உள்ளது.
நீதிமன்றக் காட்சிகளில் பாதிக்கப்பட்ட பெண் சட்டத்தை மீறுவதை நியாயப்படுத்துவதும், அதற்கு நீதிபதியே உடன்படுவது போன்ற காட்சிகள் அதீத சினிமாத்தனமாக உள்ளன. பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் கண்ணியம் குறித்துப் பேசும் வசனங்கள் பல இடங்களில் காலங்காலமாக நாம் கேட்டு வரும் அதே பாணியிலேயே அமைந்துள்ளன. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் நீண்ட வசனங்கள் பார்வையாளர்களுக்குச் சோர்வைத் தருகின்றன. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் சுருக்கம் (Brevity) இருந்திருந்தால் படம் இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும்.
View this post on Instagram
படத்தின் முதல் பாதி மர்மங்களை அடுக்குவதில் ஆர்வம் காட்டினாலும், இரண்டாம் பாதி தேவையற்ற மெலோடிராமா மற்றும் காலவரிசையை மாற்றிக் காட்டுவதன் மூலம் படத்தின் வெற்றிடத்தை மறைக்க முயல்கிறது. ஒரு நல்ல கருத்தைச் சொல்ல முற்பட்டாலும், அதைச் சொல்லும் விதம் பழமையானதாகவும், உணர்ச்சிகரமான பிணைப்பு குறைவானதாகவும் உள்ளது. லாஜிக் மீறல்கள் மற்றும் திரைக்கதையில் இருக்கும் பலவீனங்கள் வரலட்சுமியின் உழைப்பைச் சற்று மங்கச் செய்கின்றன.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ‘எஸ் சரஸ்வதி’ பெண்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான உலகத்தைக் கோரும் ஒரு அவசியமான குரல். ஆனால், ஒரு திரைப்படமாக அது தனது இலக்கை முழுமையாக அடையத் தவறிவிடுகிறது. வரலட்சுமி சரத்குமாரின் நடிப்பு மற்றும் சமூக அக்கறைக்காக இந்தப் படத்தை ஒருமுறை பார்க்கலாம். ஆனால் ஒரு த்ரில்லர் படமாக இது ரசிகர்களுக்குப் பெரிய அளவில் ஆச்சரியங்களைத் தரவில்லை என்பதே உண்மை.
